Człowiek może się rozwijać i umacniać, jeśli żyje w łasce Bożej i
gdy jest otwarty na natchnienia Ducha Świętego. Staje się przez to uległy Bogu. Biblia
przedstawia Ducha Świętego - tę najbardziej tajemniczą Osobę Trójcy Świętej - w
symbolu ognia, wody, wiatru i gołębicy.
Pięćdziesiątnica
Żydzi obchodzili Pięćdziesiątnicę po
święcie Paschy. Na początku było to święto żniw, trwające 7 tygodni. Ofiarowywano
wtedy Bogu pierwociny zboża. Później otrzymało ono inne znaczenie: stało się
świętem Prawa - przymierza, które Bóg zawarł ze swoim ludem na Synaju. W to wielkie
święto Żydzi z różnych krajów pielgrzymowali do Jerozolimy.
Zmartwychwstały Pan dał swoim uczniom w dniu
Pięćdziesiątnicy Ducha Świętego. Kościół obchodzi to święto nie tylko jako
wspomnienie tego wydarzenia, ale jako odnowienie swojej jedności w Duchu Świętym.
Ludzie ogarnięci łaską Ducha Świętego odznaczają się nowym sposobem życia: życiem
w wolności dzieci Bożych, jednością w różnorodności. Są oni zaczynem braterstwa w
Kościele i w świecie, mając różne powołania i dary. Każdy człowiek jest wezwany do
poddania się uświęcającej mocy Ducha Świętego. Pięćdziesiątnica w Kościele
ciągle trwa. Każdy człowiek ma swoje "zesłanie" Ducha Świętego. Wprawdzie
nie doświadczamy dziś szumu gwałtownego wichru i nie widzimy nad sobą ognistych
języków, ale jesteśmy naznaczeni Jego znamieniem i posiadamy Jego dary. Wrażliwość
na działanie łaski Boga pomaga nam lepiej z Nim współpracować, dzięki czemu umacnia
się w nas Królestwo Boże.
Pięćdziesiątnica a wieża Babel
Jest to podobieństwo typologiczne. Zesłanie
Ducha Świętego nie przywraca bowiem jedynego języka, utraconego pod wieżą Babel; nie
daje Apostołom jednego języka, który rozumieliby wszyscy: Każdy słyszał, jak
przemawiali w jego własnym języku. Wtedy nastąpiło przezwyciężenie pomieszania
języków. Nadal pozostały różnice kulturowe, jednak zostały one podporządkowane
Duchowi Świętemu, który sprawia, że służą one jedności. Jest to język miłości
jednoczącej - hojny dar Trójcy Świętej. Dzięki Duchowi Świętemu powstały nowa
społeczność religijna i nowy rodzaj jedności człowieka z Bogiem.
Wieczernik znakiem wspólnoty ludów
W Wieczerniku byli zebrani wszyscy razem. Nie
było to wylanie Ducha Świętego na pojedyncze osoby czy na grupę osób, ale było to
wypełnienie proroctwa Joela (3,1-2) o wylaniu Ducha na wszelkie ciało. Wspólnota
uczniów Chrystusa w czasie Pięćdziesiątnicy stała się nowym Ludem Bożym, mającym
uniwersalną misję: W imię Jego głoszone będzie nawrócenie i odpuszczenie
grzechów wszystkim narodom, począwszy od Jerozolimy (Łk 24,47). Odtąd Kościół
staje się otwarty na inne kultury; prawo Boże przestaje być wyłączną własnością
Izraela, jak to było w Starym Przymierzu. II Sobór Watykański podkreśla, że
Kościół nie przynosi żadnego uszczerbku dobru doczesnemu jakiegokolwiek narodu,
lecz przeciwnie, wspiera i przyswaja sobie uzdolnienia i zasoby oraz obyczaje narodów, o
ile są dobre, a przyjmując oczyszcza je, umacnia i podnosi (KK 13). Poprzez
głoszenie słowa Bożego Kościół pomaga każdemu człowiekowi w odkrywaniu głosu Boga
w jego własnym życiu i chce każdego doprowadzić do spotkania z Bogiem.
Ożywcze działanie Ducha Świętego w świecie
Boży zamysł realizuje się przez działanie
Ducha Świętego w sercach poszczególnych ludzi i w społecznościach. W życiu
powinniśmy być wierni Duchowi Świętemu, bo On jest światłością sumień.
Wszystko powinno być ogarnięte Jego działaniem, także nasza codzienność. Duch
Święty w toku dziejów buduje Królestwo Boże i przygotowuje jego ostateczne
objawienie w Jezusie Chrystusie, działając ożywczo we wnętrzu człowieka i
sprawiając, że w codziennym ludzkim doświadczeniu kiełkują już ziarna ostatecznego
zbawienia, które nastąpi na końcu czasów (Tertio Millennio Adveniente, 45).
Ojcowie Kościoła nazywają Ducha Świętego darem i węzłem miłości Ojca i Syna.
Tradycja Kościelna nazywa Go Darem, albowiem w Duchu Świętym Bóg daje nam swą
Miłość i rozlewa ją w naszych sercach.
Misterium Ducha Świętego w życiu wspólnoty
Zmartwychwstanie, Wniebowstąpienie i Zstąpienie
Ducha Świętego stanowią jedno misterium, objawiające moc i potęgę Pana i
Ożywiciela. Wylanie Ducha Świętego nastąpiło dopiero po uwielbieniu Chrystusa.
Wcześniej była jedynie obietnica, że zostanie On posłany. Zmartwychwstały Chrystus
prosi Ojca, aby dał wiernym Ducha Prawdy i by pozostał On z nimi na zawsze. Ojciec, na
prośbę Chrystusa, udziela Kościołowi Ducha Świętego. Pięćdziesiątnica wciąż
trwa, ponieważ Duch Chrystusa wciąż jest obecny w dziejach ludzkości. Jego obecność
przejawia się w zatroskaniu o biednych, w modlitwie, w dawaniu świadectwa Chrystusowi, w
znoszeniu cierpień dla Jego imienia. Od Niego pochodzą też wszelkie dobre natchnienia.
W Kościele uobecnia On Chrystusa, który jest obecny w każdym wiernym. Jest to
obecność wewnętrzna, a więc zdecydowanie inna niż za czasów Jego ziemskiego życia.
Tę prawdę Jezus zapowiedział: W owym dniu poznacie, że Ja jestem w Ojcu moim, a wy
we Mnie i Ja w was (J 14,20).
Działanie Ducha Świętego w ludziach i w sakramentach
Od Zstąpienia Ducha Świętego została ludziom
ofiarowana nowa jakość życia. Wyrażają ją symbolicznie języki ognia. Życie to jest
zapowiedzią Królestwa Bożego, o którego nadejście modlą się chrześcijanie. Mocą
Ducha Świętego dokonuje się odpuszczenie grzechów. Teraz jest czas działania Ducha
Świętego, ale Jego Osoba pozostaje niewidzialna. Uobecnia jednak misterium
Zmartwychwstania. Duch Święty zwraca się nie tylko do chrześcijan, ale do wszystkich
ludzi dobrej woli. Z tych, którzy Mu odpowiedzą, tworzy Kościół. Działa także poza
Kościołem i łączy ludzi z Bogiem i napełnia ich miłością. Każdy sakrament
obejmuje swym działaniem całego człowieka. Podczas Chrztu Duch Święty
oczyszcza człowieka z wszelkiego grzechu i czyni go świątynią Boga. Podczas
Bierzmowania oświeca jego umysł i umacnia wolę, by dawał świadectwo wiary w
Ewangelię. W Sakramencie pojednania odpuszcza grzechy. W Eucharystii
przemienia chleb i wino w Ciało i Krew Jezusa. W Namaszczeniu chorych daje
umocnienie do znoszenia cierpienia, a niekiedy przywraca zdrowie. W Kapłaństwie
daje moc, dzięki której przedłuża się zbawcza misja Chrystusa. W Małżeństwie
uświęca małżonków, aby złączeni w miłości byli znakiem jedności Chrystusa i
Kościoła i aby dali życie nowemu człowiekowi.
Siedem darów Najmilszego z Gości
Dary Ducha Świętego doskonalą umysł i wolę
człowieka. Dar rozumu ułatwia zgłębianie prawd wiary, ożywia, umacnia i daje
pewność co do ich prawdziwości. Dar rady pomaga w podjęciu dobrych i słusznych
decyzji, zgodnych z wolą Boga. Dar umiejętności pozwala odróżnić prawdę od
fałszu. Dzięki niemu człowiek może należycie ocenić wartość rzeczy stworzonych,
dostrzegać w nich odblask dobroci Boga oraz Jego miłość. Dar mądrości ułatwia
poznanie Boga i daje przeczucie Jego wielkości i świętości. Dzięki niemu człowiek
cieszy się pokojem i radością i jest zdolny do wielbienia Boga. Dar męstwa umacnia
w cierpliwym znoszeniu trudności; krzepi i daje pewność zwycięstwa nawet wśród
największych przeciwności. Dar pobożności czyni człowieka zdolnym do
oddawania Bogu czci, do miłowania Go ze wszystkich sił i z całego serca. Dar
bojaźni Bożej sprawia, że swoją relację do Boga przeżywamy jako synowską więź
z Nim i nie traktujemy Go jak surowego sędziego, ale jak miłującego Ojca.
